VN-soldaten zijn bezorgd om oorlog in Libanon

Voormalige militairen maken zich grote zorgen. Zij waren vroeger in Libanon. Dat was veertig jaar geleden. Zij voelden zich toen machteloos. Nu voelen zij zich nog machtelozer. De VN-vredesmacht was in Libanon. Deze heette Unifil.

Zij gingen in 1978 naar Libanon. Dit was om de rust te bewaren. Ook moest Israël wegblijven. Nu is er weer veel oorlog. Israël valt Libanon aan. Veel huizen gaan kapot. Veel mensen sterven.

Meer dan 370.000 kinderen zijn gevlucht. Israël wil Hezbollah uitschakelen. Er is nu een wapenstilstand. Deze duurt tien dagen. Nederlandse soldaten zijn bezorgd. Zij waren ook bij Unifil. Zij zijn nu zestigers.

Zij praten met elkaar in Eindhoven. Een veteraan is Henry Duijvestijn. Hij was in 1983 in Libanon. Hij voelt zich nog verbonden met Libanon. Henry zegt: "Ik ben een vredesduif." De aanvallen van Israël waren zwaar. Beiroet en Zuid-Libanon zijn erg kapot.

Meer dan 2200 mensen zijn gedood. Meer dan 1 miljoen mensen zijn gevlucht. Veel gebouwen zijn kapot. Hezbollah valt Israël ook aan. Henry is blij met de rust. Het geeft een beetje hoop. Mensen gaan terug naar huis.

Zij kijken of hun huis nog staat. De rust kan snel stoppen. De Unifil-missie stopt in 2027. Israël valt ook Unifil aan. VN-soldaten kunnen niet goed patrouilleren. Zij kunnen de mensen niet goed beschermen. Henry zegt: "Vroeger konden wij meer doen."

Nu blijven de soldaten op hun post. De mensen zijn het grootste slachtoffer. Henry is verdrietig over kapotte dorpen. Huizen en olijfbomen zijn weg. Hij vraagt: "Wat gebeurt er hierna?" Het Libanese leger moet het dan doen. Kan dit leger zich verzetten tegen Israël?

Op de bijeenkomst praten zij hierover. Henry wil geld inzamelen voor slachtoffers. Hij wil terug naar Libanon.