Vier doden bij busongeluk in België

Een dag na het ongeluk is iedereen nog geschrokken. Vier mensen zijn dood. Een trein botste op een kleine schoolbus. Dit gebeurde in Buggenhout, België. De directrice van de school zei dit. Zij hoopte dat het niet echt was. Het ongeluk was gisteren.

De buschauffeur stierf. Een begeleidster stierf ook. Twee tieners van 12 en 15 jaar stierven. Vijf andere kinderen zijn gewond. Zij zijn nu in het ziekenhuis. Eén gewond kind mag misschien naar huis. Een ander kind mag misschien over een paar dagen thuis zijn.

Dit zei de directrice. Maar drie kinderen zijn nog ernstig gewond. Zij hebben nog veel zorg nodig. Leraren en leerlingen legden bloemen neer. Families deden dit ook. Zij waren bij de plek van het ongeluk. Het parlement in Vlaanderen hield een minuut stilte.

Families kunnen het bijna niet geloven. De man van de begeleidster zei: "Ik zag haar liggen. Dus het is echt gebeurd." Hij zag de bus. Hij wist direct: "Dit is fout." Hij zei: "Niemand kon daar levend uit. Waar zij zat, was geen bus meer."

De moeder van een tiener gelooft het ook niet. Haar zoon is dood. Ze zei: "Je wereld stort in. Je bent heel verdrietig. En je kunt het niet geloven." Op school praten mensen over het verlies. De directrice zei: "Kinderen en leraren krijgen hulp."

Er zijn speciale mensen om te helpen. Zij helpen iedereen met het verdriet. Ouders krijgen ook hulp. Zij leren hoe ze met kinderen praten. Iedereen mag op zijn eigen manier verdrietig zijn. De directrice zei: "Leerlingen en leraren mogen kiezen." Zij kunnen op school zijn of thuis.

Iedereen gaat anders om met verdriet.